|
Εμπειρίες
Με αφορμή μια όμορφη βραδιά σε συναυλικό χώρο με θέμα μουσική από διάσημες οπερέτες, ανακάλυψα πάλι τη χαμένη μαγεία του απλού και χαρούμενου. Σε αντιδιαστολή με βαριούς αρχαίους μύθους, τραγικές ιστορίες αγάπης και ηρωικά κατορθώματα ημίθεων, η οπερέτα δίνει τα φώτα της στο μουσικό στερέωμα με πανέμορφες, προσιτές μελωδίες και σχεδόν καθημερινές, ελκυστικές ιστορίες, γεμάτες με ρομαντισμό και χιούμορ. Η μουσική διατηρεί λίγα κλισέ σε βαθμό που δεν ενοχλούν ιδιαίτερα, όμως πετάει συνεχώς από μουσικές εστίες ανάλαφρες και γεμάτες χρώματα σε διάφανες συναισθηματικές φράσεις που ποτέ δεν θα μας πείσουν για τη σοβαρότητά τους και καταλήγει πάλι σε μωσαϊκά φτιαγμένα από χιούμορ, θεατρική κατεργαριά και στέρεο μουσικό υλικό. Ο θεατής δε μπορεί να μείνει για πολύ αμέτοχος : τα θέματα είναι έτσι φτιαγμένα, ώστε με λίγη τόλμη παραπάνω θα μπορούσε να είναι ο μικροαστός πρωταγωνιστής σε μια απλή θεατρική παράσταση : οι δύσκολες να τραγουδηθούν ψηλές νότες θα του χαλάσουν λίγο την αυτοπεποίθηση, όμως, δεν θα πάψει για πολύ να ταυτίζεται με το κοντινότερο πρόσωπο που θα κρίνει ότι του "ταιριάζει γάντι" : μάλιστα, θα του φορτώσει χωρίς δυσκολία και όλα τα όνειρα που μπορεί να βλέπει στο ξύπνιο του εδώ και χρόνια. Η τέχνη και το όνειρο είναι κοντινά ξαδέλφια εξάλλου βλέπετε ...  Η εικόνα πάρθηκε από τη σελίδα http://commons.wikimedia.org (Η αρχική εικόνα και η φωτογραφική της ανατύπωση δεν υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα πλέον).
|