|
Επέτειοι
Μια που έχουν περάσει 250 χρόνια (και μια μέρα!) από την ημέρα που γεννήθηκε ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ας γράψουμε κι εμείς κάτι για να τον θυμηθούμε :
Βολέψου και με τις μισές του νότες,
Ομως να ξέρεις πως θα βρεις,
Λιγότερ' όμορφη καντάδα,
Φωνές, λόγια και μουσική.
Γιατί μονάχος του το ξέρει
Και λίγοι να το βρουν μπορούν
Αν και το αυτί μας σαν το ψάχνει :
Να σου ! Στο Μότσαρτ ! Το ακούς ;
Γεμάτοι ήχοι στο κεφάλι
Και νότες όμορφες στο νου.
Αρχοντάδες και δουκάδες,
Μοναρχαίοι, βασιλείς,
Αμαντέους τον φωνάζαν
Να τον δουν να παίζει όλοι,
Τρελλαμένοι σαν θαρρείς.
Επειτα, μονάχος μένει και πεθαίνει ξαφνικά,
Ονειρο κακό σα να 'ταν, όμως είχε μυστικά
Υποψίες μα και σκέψεις να τον κυνηγούν κοντά.
Σύντομα θα σταματούσε δυστυχώς να γράφει πια.
Μα οι νότες στον αέρα,
Οξω στη βροχή, το χιόνι,
Τραγουδούν γι' αυτόν τη μέρα,
Σταματούν κοντά στο βράδυ.
Αν και όλοι πια τον ξέρουν,
Ρυθμό μουσικής μαγείας,
Τον καιρό πια και προσμένουν της ψηλής του της πορείας. Εάν μπορείτε να διαβάσετε Αγγλικό κείμενο τότε μπορείτε να δοκιμάσετε να διαβάσετε το αντίστοιχο Αγγλικό άρθρο εδώ ! 
|
