|
Μελετώντας βιβλία θεωρίας
Είναι πολύ καλή τακτική πιστεύω να ρίχνεις από καιρό σε καιρό μια γρήγορη ματιά σε βιβλία που είχες μελετήσει παλιότερα, όταν η εμπειρία σου πάνω στα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο ήταν μικρότερη. Ετσι, η δεύτερη έκδοση του βιβλίου του Samuel Adler σχετικά με τη μελέτη της ενορχήστρωσης έχει σίγουρα κάτι να προσφέρει σε μια νέα ανάγνωση. Πλήθος από λεπτομέρειες που δεν είχαν γίνει κατανοητές κατά τις προηγούμενες αναγνώσεις τώρα εμφανίζονται κάτω από νέο πρίσμα, ενώ η κριτική μελέτη των μουσικών παραδειγμάτων περνά οπωσδήποτε σε νέα φάση. Η ακρόαση μεγαλύτερου μέρους των μουσικών παραδειγμάτων στο "φυσικό τους χώρο", δηλαδή στην κανονική σύνθεση και όχι σαν αυτοτελές απόσπασμα στα πλαίσια του βιβλίου συντελεί στην καλύτερη κατανόηση της συσχέτισης αισθητικών αλλά και μορφολογικών παραγόντων μέσα στα πλαίσια της σύνθεσης και της αντίστοιχης σκέψης του συνθέτη κατά τη δημιουργία, όσο μπορούμε να διεισδύσουμε βέβαια σε αυτήν. Τεχνικές λεπτομέρειες των οργάνων γίνονται πολύ καλύτερα κατανοητές και στη μηχανιστική τους διάσταση αλλά και σαν τρόπος έκφρασης εκτελεστή και ενορχηστρωτή. Η δύσκολη και περίπλοκη μουσική του 20ου αιώνα έχει έρθει κοντύτερα σα μουσική σημειογραφία αλλά και σαν τρόπος σκέψης. Η "συνένωση" του παζλ ενορχηστρωτικών γνώσεων και όλων των άλλων κλάδων της μουσικής που θα υποστηρίξει τη σύνθεση γίνεται με πιο ικανοποιητικό αλλά και αποδοτικό τρόπο, σε συντομότερο χρόνο. Ετσι, η σύνθεση μετατρέπεται σε "άθροισμα" όλο και περισσότερο μεγαλύτερων και περιπλοκότερων αυτοτελών κομματιών μουσικής ύλης που ταιριάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους, επιτρέποντας την απομάκρυνση από την ύλη (τεχνική) και την φυγή προς το άπειρο (έμπνευση). Απαραίτητα προϋπόθεση, βέβαια, για όλα αυτά : η υπομονή για την ανάγνωση του μεγάλου αυτού έργου για μια φορά ακόμη ! Ηρθε, επίσης, η ώρα και για την προσεκτική ακρόαση όλων των δίσκων που συνοδεύουν το βιβλίο (πέντε στο σύνολο) καθώς και για τη λύση των ασκήσεων (ουφ! Επιστροφή στα θρανία!).
|